Κυριακή, 5 Μαΐου 2013

Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

«…Θανάτω θάνατον πατήσας…».
Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί ψάλλουν το «Χριστός Ανέστη». Μετά τη Σταύρωση, η Ανάσταση. Ο Υιός του Ανθρώπου, κρατά δυναμικά τον Αδάμ και την Εύα από το χέρι, ανεβάζοντάς τους από τον Άδη στον Παράδεισο. Κοντά Του. Στο σημείο που οι πύλες του ερέβους είναι σπασμένες και ο Άδης δεμένος χειροπόδαρα.
«…Θανάτω θάνατον πατήσας…».
Το χαρμόσυνο μήνυμα σκορπιέται παντού: ο θάνατος νικιέται μέσω του θανάτου. Αυτό είναι το νόημα που δίνει στην ζωή ο Θεάνθρωπος. Μέσω του θανάτου, γεννιέται η ζωή. Αυτό δεν είναι το τέλος αλλά η αρχή. Ο Χριστός πέθανε για να δώσει την ελπίδα της ζωής, για να οδηγήσει στο φως όλην την φύση. Ο χειμώνας είναι η Σταύρωση. Η έκρηξη της Άνοιξης, είναι η Ανάσταση. Συμβολισμός μυστηριακός, παλαιός όσο και το ανθρώπινο γένος.
Στην αρχαία Αίγυπτο, ένας άλλος θεός υποφέρει. Ο Όσιρις, κατακρεουργείται από τους συνομώτες του αδελφού του Σετ και πεθαίνει. Με την βοήθεια της Ίσιδος και των θεών Άνουβι, Θωθ και Ώρου, ανασταίνεται κι επιστρέφει στην ζωή. Στην Περσία ο Μίθρας, που αντιπροσωπεύει το φως, πεθαίνει για να επιτρέψει στο σκοτάδι να απλωθεί στον κόσμο. Όμως, η λάμψη νικά κατά κράτος το σκότος και ο Μίθρας ανασταίνεται, δίνοντας έτσι το δικό του μήνυμα για την αναγέννηση της φύσεως. Ο φοινικικός Άδωνις, κατεβαίνει στον κάτω κόσμο για να παρέχει την συντροφιά του στην Περσεφόνη, τότε που η γη κοιμάται. Την άνοιξη, τότε που η ζωή εκρήγνυται, ανεβαίνει ξανά στην γη για να συντροφέψει την θεά Αφροδίτη.

Πλήθος οι αναφορές για εκείνους που έχουν βιώσει την Ανάσταση. Από τον Απολλώνιο τον Τυανέα και τον Κρίσνα, έως τον τετραήμερο φίλο του Χριστού Λάζαρο κι από τον Ορφέα, έως τον Ηρακλή και τον Καπανέα. Και κανείς, φυσικά, δεν ξεχνά τον Διόνυσο, τον αναστηθέντα θεό.
Ο Διόνυσος Ζαγρεύς, κατασπαράσσεται και τρώγεται από τους Τιτάνες. Η θεά Αθηνά, σώζει την καρδιά του και την τοποθετεί στον μηρό του πατρός της Δία, για να ξαναγεννηθεί από εκεί ως Διόνυσος Ελευθερέας. Η τιτανική πλευρά του ανθρώπου, τα ένστικτα και τα πάθη, συγκρούονται με την ολύμπια πλευρά του, το πνεύμα και τον νου. Νικητής είναι πάντοτε το φως κι η εναλλαγή φωτός - σκότους δεν γίνεται χωρίς να υπάρξει οδύνη. Η ανώτερη φύση νικά την κατώτερη με σκληρό τρόπο. Η άνοιξη νικά τον χειμώνα, η ζωή νικά τον θάνατο. Η ζωή η εν τάφω.
«…Θανάτω θάνατον πατήσας…»
Ο παλαιός εαυτός πεθαίνει κι ένας καινούργιος εαυτός ανασταίνεται. Γεμάτος φως, αγάπη, καλοσύνη. Το σκοτάδι δεν αρμόζει τώρα. Γιορτάζουμε την φύση, την αναγέννησή της και μαζί τον αναστηθέντα εαυτό μας.Συντάκτης: Ε.Θ.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου